Mungu

Uwamungu Cornelis is een zwarte, jonge Antwerpse comedian. Mungu verzorgde een zeer leuke show in de Kern. Leuke grapjes, anekdotes, verhalen,… en vooral een zeer sterke mimiek en stemcontrole. Een veelbelovende eerste show! Inhoudelijk kan het nog wat sterker en een duidelijke rode draad in zijn verhaal heeft hij niet. Maar dit stoort niet! Het is eerder een soort opeenvolging van gebeurtenissen in zijn leven. Wat ik zeer goed vind aan zijn show, is dat hij het thema racisme op een goed doordachte manier aanpakt. Hij werkt met vooroordelen en clichés, en doet er iets extra mee. Zo laat hij u voelen hoe het is om met een donkere huid in een stad als Antwerpen te leven. Dit is een comedian die potentie heeft om groots te worden. Ik kijk uit naar nieuw materiaal en wil hem nogmaals aan het werk zien.

De publieksopkomst van deze avond was een zeer aangename verrassing. Mungu trok als beginnende stan-upper meer dan 200 bezoekers naar onze zaal! Dit is niet vanzelfsprekend...

Graag wil ik de man naast mij danken. Door zijn zeer smakelijke en aanstootgevende lach, hebben mijn buikspieren degelijk afgezien tijdens deze voorstelling.


cc de Kern/Steven

Liefdesverklaring: Arlette van Overvelt: gij maakt straffe voorstellingen!

De Kern opent al enkele jaren op rij haar cultuurseizoen met een coproductie van luxemburg, Antwerp's finest als het om kindervoorstellingen gaat. Zo’n coproductie houdt in dat luxemburg een week in onze zaal repeteert, enkele try-outs speelt voor Wilrijkse scholen, en tenslotte ook hier in première gaat. Door omstandigheden kon ik er een week geleden op de première in onze schouwburg niet bij zijn, wat maakte dat ik mij gisteravond bevond in een zo’n typisch Vlaams cc, waar de chauffage nog niet aanstond, de tl’s vrolijk knipperden en flikkerden en 4FM luidkeels elke vorm van gezelligheid probeerde te bannen.
Dat die moodkillers er uiteindelijk niet in slaagden onze avond helemaal kapot te maken, had alleen vandoen met de kwaliteit van de voorstelling: Van drie oude mannetjes die niet dood wilden bleek opnieuw steengoed theater.

Arlette Van Overvelt (de bezielster, spil en regisseuse van het gezelschap) bevindt zich al enkele jaren op een erg moedige trip: ze wil kindertheater maken dat met zo weinig mogelijk conventies rekening houdt. Dat zowel inventief is als subversief, vrolijk en serieus, chaotisch en schoon uitgebalanceerd tegelijk.

Zo is Van drie oude mannetjes… erg verrassend en boeiend om naar te kijken. Rekwisieten krijgen onverwachte nieuwe functies toebedeeld. Het decor blijkt veel functioneler dan op het eerste zicht gedacht. En de schijnbare clash tussen de acteurs en een erg aanwezige drummer op het podium wèrkt. Inventief dus. Van Overvelts theater is subversief: net als in haar vorige stuk speelt ze met genderrollen – in deze voorstelling worden de drie oude mannetjes gespeeld door drie jonge actrices, met minimale schminktoestanden. Ruth Beeckmans die als een volleerde nonkel van Grauwel in haar kruis tast: dat is graaf. Dat ondermijnt. Dat is om heel hard mee te lachen.

En moedig natuurlijk: de tekst van Suzanne van Lohuizen gaat over de nakende komst van de dood en wat dat allemaal losmaakt: drie oude, vergeten mannetjes krijgen een brief waarin staat dat hun laatste dag is aangebroken. Alle onderdelen van het rouwproces passeren de revu, tot en met de finale aanvaarding. Maar eerst krijg je bvb de panische ontzetting te zien, ongelooflijk schoon vormgegeven in de lichaamstaal van een opgesloten aap in een dierentuin-kooi: de dwangneurotische bewegingen, het moeten opboksen tegen glazen muren, het ontbreken van elke vrijheid eens die laatste grens nadert: aangrijpend straf, op maat van een zesjarige.

Ach – ga dat gewoon zien. Met of zonder klein mannen erbij. En let aub niet op de aanwezige cultuurfunctionaris die naderhand aan de toog, Duvel in het hand, allerlei zwetsende verklaringen aflegt over hoe dit soort theater niet geschikt zou zijn voor de gemiddelde zesjarige kadee. De aanwezige kinderen in de zaal waren helemaal mee – van de drumsolo’s, over nonkel van Grauwel tot en met de Indische god Ganesha die op het einde in het schemerduister zijn opwachtig maakt: dit theater ging nààr en niet boven hun hoofden.

cc De Kern/Max

Jong Geweld

Zij kwamen, zagen en veroverden alvast mijn hart, mag ik u voorstellen aan twee ongelooflijk talentvolle madammen : Kim Troubleyn en Eva Cardon. Zij palmen dit seizoen onze vitrine in : kom gerust eens een kijkje nemen, voor ieder wat wils, elke dag weer wat anders ...

cc De Kern/Sophie

Cinema De Kern
nu ook met cinemacafé voor en na elke film!

De Kern heeft momenteel een dertigtal vrijwilligers. Ze komen hier koken voor onze artiesten, helpen bij verzendingen, springen in waar nodig én: bemannen onze toog. Door hun hulp kunnen we vanaf dit seizoen voor en na elke filmvertoning onze foyer in een cinemacafé omtoveren. Omdat het zoveel leuker is om bij een koffietje bij te praten, of om streng maar rechtvaardig je opgedane filmervaringen te bespreken met een Vedett in de hand.

Dat ons filmcafé ook echt werkt, zie je hier. (De foto's werden genomen op 30 september - op die dag kwamen hier meer dan 500 mensen kijken naar Bienvenue ches les ch'tis)

cc De Kern/Max

Wilrijkenaren: wie zijn ze, wat drijft hen...?

Onze nieuwe maandbrochure komt bijna uit. De editie november/december 2008 is iets schoons geworden, al zeg ik het zelf.

Dat schone heeft veel te maken met de inhoud (Raymond komt iets unieks doen met het solidariteitskoor Frappant, Cie Barbarie komt synchroon zwemmen op het podium, onze lichttechnieker Koen treedt eindelijk als artiest voor de spotlights in zijn eigen cc, als lid van de Metropool Big Band...) én eigenlijk ook niet minder met de vorm.

De cover van die maandbrochure springt nog het meest in het oog: hij toont enkele getuigenissen die we bij elkaar sprokkelden tijdens de afgelopen Ticketdagen, in augustus. Dat zat zo: actrice en toffe madam Vanessa Broes sprak iedereen aan die in rijen voor onze ticketbalie stond aan te schuiven. Met de vraag waar hij of zij op dat moment aan het denken was. Wat we van hen moesten weten. Fotografe en even toffe madam Debbie Huysmans liet hen voor haar camera poseren. Het resultaat? Een erg eenvoudig, rechttoe rechtaan geheel van mooie gezichten en ontwapenende gedachten. Een mentale én esthetische dwarsdoorsnede van de Wilrijkenaar.

Afin. Wij content met onze nieuwe maandbrochure dus. En wat die resultaten van Vanessa en Debby betreft: die zullen de komende weken en maanden meer en meer de openbare ruimtes van De Kern sieren. Want we krijgen er geen genoeg van.

cc De Kern/Max

Aanrijding in Moscou

Mijn dag begon met een aanrijding in de parkeergarage op het Mastplein (vlakbij cc De Kern). Toeval? Ik dacht het niet! Jammer genoeg veel schade en alle andere zaken die erbij komen kijken. Aanrijding in Moscou begint met een al even degelijke openingsscène. Een aanrijding op een parkeerterrein in de Gentse wijk Moscou. De regisseur laat hier ook meteen zien wat u van de rest van de film mag verwachten: een even mooie, directe, levensechte als aartsmoeilijke gezinsituatie. Een man heeft immers zijn vrouw en kinderen verlaten voor een jongere vrouw. En deze vrouw leert een nieuwe man kennen. Deze film wordt gekenmerkt door sterke acteurs, redelijk onbekende cast, leuk scenario, zeer grappige scènes en alles in een plat Gents dialect. Op het einde van de film komt alles goed, wat verwacht je nog meer…. Aanrijding in Moscou heeft volgens mij terecht twee prijzen gekregen op het filmfestival van Cannes.

De eerste film was een geslaagd begin van het nieuwe filmseizoen. Maar liefst 550 bezoekers mochten we ontvangen op de eerste filmdag. Een uitverkochte avondvoorstelling en een goed gevulde middagvoorstelling. Gisteren was het ook de eerste maal dat u kennis kon maken met de nieuwe vrijwilligers van de Kern. Speciaal voor u bemanden (tijdens de avondvoorstelling bevrouwden) ze de toog. Dit mag u van ons het volledige seizoen verwachten… Want uiteraard vinden we het belangrijk dat u na de filmvoorstelling nog even kan napraten. En dit gaat veel vlotter met een drankje erbij.

Hopelijk zien we jullie volgende week terug!

cc De Kern/Steven

Wat wij ook aanbieden, en wat u misschien niet wist:
het uitgebreide palet aan schoolvoorstellingen in De Kern


U leest er niet vaak iets over in onze brochures, maar De Kern is er niet alleen voor u, trouwe bezoeker van onze theater-, film- en familievoorstellingen. Wij trachten er ook te zijn voor duizenden leerlingen en leerkrachten uit Wilrijk, Antwerpen en omstreken. Op het ogenblik dat u dit leest, kregen we er in De Kern al ruim duizend over de vloer. En dat is nog maar het begin. Dit seizoen zijn De Kern en Nova samen goed voor 130 schoolvoorstellingen en verwachten we meer dan 12 000 kinderen en jongeren tussen 2 en 18 jaar. Niet slecht als je weet dat de Vlaamse cultuurcentra in 2007 samen goed waren voor 2850 podiumvoorstellingen en tentoonstellingen in schoolverband voor 505 957 leerlingen.

Op ons schoolprogramma staat theater pur sang, maar ook figurentheater, dans, muziek en film. Op het grote podium van De Kern en voor het eerst ook in Nova met een klein, maar zeer fijn aanbod. En om letterlijk de afstand tussen cultuur en onderwijs te verkleinen, spelen we ook op verplaatsing. In de klas met Mees, Beer, Eend en Koe, verteltheater naar werk van jeugdauteur Klaas Verplancke, en Nou moe, duizend smurfen en granaten, een lezing over het Belgische stripwezen en in het rusthuis met Oelewapper, een theatervoorstelling annex workshop voor kinderen en rusthuisbewoners.

Waarom doen we dat allemaal?

Waarom? Daarom…

Beleidsmakers hebben het graag over de maatschappelijke functie van cultuurparticipatie. Verhoogde cultuurparticipatie leidt tot meer maatschappelijk engagement en actief burgerschap versterkt de sociale cohesie, gaat in tegen maatschappelijke uitsluiting en onverdraagzaamheid en levert een bijdrage aan een sociaal rechtvaardige wereld. De kunsten zijn immers een spiegel van de samenleving. Ze geven een bepaalde visie op de werkelijkheid en stellen deze in vraag. Ze dwingen ons tot nadenken, reiken ons nieuwe betekenissen aan waardoor we onze belevingswereld kunnen verruimen. Ze stimuleren de menselijke verbeeldingskracht en creativiteit. Mooi allemaal, maar we willen het zelfs niet per se zo groot zien.

Ook op kleinere schaal kan kunst wel degelijk het verschil maken. Participeren aan cultuur biedt een meerwaarde op het vlak van zelfontplooiing en psychisch welzijn. Het bevordert de individuele autonomie, stimuleert het kritisch denken, vergroot de persoonlijke keuzevrijheid en werkt emancipatorisch. Kortom, kunst geeft de mens een nieuwe, frisse kijk op de dingen en maakt iets los.

Uit Nederlands onderzoek blijkt dat naarmate het eerste cultuurbezoek op jonge leeftijd heeft plaatsgevonden, des te frequenter het latere cultuurbezoek. Ongeacht of de kennismaking via de ouders of via de school verliep. Een creatieve leeromgeving waar kinderen vanaf de kleuterklas vertrouwd worden gemaakt met cultuur moet dus het streefdoel zijn. Kinderen uit cultuurarme milieus komen vaak enkel via de school met kunst in aanraking. En de cultuurdeelname mag vooral niet beperkt blijven tot een eenmalig schoolbezoek aan het theater. Het opbouwen van culturele competentie is immers een werk van lange adem. Op jonge leeftijd en meerdere keren in contact komen met cultuur, verhogen de kansen op latere cultuurdeelname.

En daarvoor doen we het. En besteden we met veel plezier en uit volle overtuiging zoveel van onze tijd, middelen en energie aan onze schoolvoorstellingen. En is alleen het beste goed genoeg.

Meer over de schoolvoorstellingen in de Antwerpse cultuurcentra vind je op www.antwerpen.be/cultuurcentra/schoolvoorstellingen. Voor meer info over de voorstellingen in cc De Kern en Nova kan je steeds terecht bij mij, via machteld.geudens@stad.antwerpen.be of op 03/821 01 28.

cc De Kern/Machteld