Enthousiaste start

Max, de directeur van De Kern, zei in de intro van de jaarbrochure dat het De Kern-team trots is op het aanbod van dit culturele jaar. Ik maak sinds enkele dagen deel uit van dat trotse team. Als nieuwe publiekswerker ben ook ik erg blij met het aanbod van De Kern. Het is heel divers en richt zich op verschillende doelgroepen. Als publiekswerker wil ik mensen in contact brengen met ons aanbod en werking. Niet iedereen weet wat voor leuke dingen hier gebeuren en dat is eigenlijk zonde. Zo is het bijvoorbeeld toch fantastisch dat je hier elke dinsdag naar de film kan voor slechts € 4?!

Naast het cultuurcentrum in Wilrijk, zal ik ook in ontmoetingscentrum Nova op het Kiel werken. Toen ik vorige donderdag de eerste keer een filmavond in Nova bijwoonde, viel me meteen op hoe gezellig het daar is. Het bruist er van activiteiten in een leuk gebouw met heel veel mogelijkheden. Ook in Nova wil ik mijn kiezel bijdragen om nog meer volk warm te maken voor ons aanbod.

Naar welke voorstellingen ik uitkijk? Te veel om op te noemen eigenlijk. Maar goed, een poging tot top vijf.

- Capsule (6/11, Nova): muziek die niet in vakjes te stoppen valt. Zo heb ik het graag. Met stevige live-reputatie.

- Mira in trio (10/1, De Kern): ik ken Mira al vrij lang, ik ontdekte haar via ‘voal weecees’. Erg benieuwd welke weg ze met haar nieuwe cd bewandelt.

- Klein Jowanneke gaat dood (28/3 in De Kern, 5/4 in Nova): een voorstelling die ik maar niet beu raak. Wat alleen maar bewijst hoe briljant dit stuk is. Een schoolvoorbeeld ook van hoe theater niet altijd moeilijk moet zijn om goed te zijn.

- GO_TELL (24/4, De Kern): tien jonge meiden en electronicagoochelaar Andrew Claes die gospel hip maken. Ik zag onlangs de GO_TELL-premiere in het STUK in Leuven en was echt onder de indruk. Knap om zien welke progressie de tien zangeressen onder begeleiding van Dez Mona-zanger Gregory Frateur op amper 1,5 jaar tijd maakten.

- Alex Agnew (22/5, De Kern): een fenomeen in Vlaanderen. Ik heb zijn vorige shows gezien en wil ook ‘More human than human’ zeker niet missen.

Tot slot ben ik nieuwsgierig naar Undertwasser wasserwasser, een voorstelling Compagnie Barbarie (21/11, De Kern). In de jaarbrochure lees ik: “…een chaotische komedie, met zeven actrices in vleeskleurige bommalingerie en met badmutsen op.” Dat belooft!
Loop zeker eens binnen bij De Kern of Nova, want het loont echt de moeite!

CC De Kern/Jan

Literair café met Jan Verheyen

Afgelopen donderdag weer een Literair café meegemaakt in de Nova en deze keer met niemand minder dan Jan Verheyen op onze BV-stoel. Onze vertrouwde interviewster Vanessa Broes was uiteraard ook van de partij om het gesprek in goede banen te leiden. Een kleine 50 man kwam zeer aandachtig en met veel interesse luisteren naar een van de grootste, bekendste regisseurs van Vlaanderen. Zijn laatste film ‘Los, gebaseerd op het boek van Tom Naegels (die eerder ook al verscheen op een literair café) loopt nu ook in de Vlaamse cinemazalen. Dat was een leuke kans voor het publiek om achteraf (grappige) vragen te stellen over komische scènes uit de film ( zoals ‘Waaruit bestaat het onsmakelijke brouwsel dat we zien liggen in de pampers bij ‘den bompa’ ( Jaak van Assche) tijdens de ziekenhuis-scène?). Ik vond deze editie met Jan Verheyen geslaagd ondanks dat het iets meer over politiek, ideeëngoed,… ging en met een iets minder persoonlijke inslag was. Dat kwam onder andere ook door de boekenkeuze maar dit maakte het gesprek allesbehalve ‘saaier’ en Vanessa Broes verzorgde het gesprek op een zeer gedegen manier, iets wat we van haar gewend zijn.

Bij een literair café wordt telkens een Bekende Vlaming geïnterviewd over oa. zijn drie favoriete boeken, zijn leesgedrag, werk, filosofie, bron van inspiratie en nog veel meer,.. Dat geeft altijd materiaal voor heel interessante gesprekken en telkens met gasten die niet van de minste zijn. In het verleden hebben we gasten gehad als onze huidige burgemeester Patrick Jannsens maar ook artiesten zoals Jan Leyers, Wim Helsen, Alex Agnew, Tom Naegels,… en de volgende gaste op onze stoel is niemand minder dan onze eigenste Vlaamse diva, Chris Lomme.
De literaire cafés in de Nova zijn ondertussen een vaste waarde geworden op ‘t Kiel en ook daarbuiten. Na een kleine rondvraag en babbel met de mensen merkte ik dat er toch ook wat mensen waren die niet van de buurt zijn of zelfs ‘van over ’t water’ zijn gekomen.
Al en tijdje nu worden de literaire cafés ook al digitaal opgenomen en als gratis download op de literaire podcast van http://www.boekencast.be/ aangeboden. Wie er dus niet geraakte hoeft het niet per sé te missen.
Hopelijk zien we u ook de volgende keer.

CC De Kern/Mohamed

Jazz in Wilrijk

Jazz Wilrijk was een groot succes! Na de topeditie van het voorbije jaar hadden we dit jaar slechts 80 reservaties. Het was dus bang afwachten of de grote massa die we toen bereikte opnieuw zijn weg zou vinden naar dit leuke evenement. Zaterdag startte het openingsconcert in cc de Kern om 20 uur. Hier kon je levende legende Freddy Sunder met zijn combo aan het werk zien. Freddy die ondertussen de tachtig levensjaren is gepasseerd trakteerde het publiek op een zeer aangename set. Bekende nummers uit het American Songbook passeerde de revue. Klasse! En dat liet het publiek, een goede 200 bezoekers, duidelijk merken.

Daarna was het de beurt aan de andere locaties. Ook deze werden druk bezocht. In Vizit speelde Les Amis de Louis. Drie zangeressen en band gaven een zeer leuke interpretatie van de bekende swingjazz uit de jaren ’30. Op het hoogtepunt van de avond waren een 80 tal mensen aanwezig en barste het café van het jongerencentrum uit zijn voegen. Ook de Northside Big-band trok veel jazzliefhebbers naar het Volkshuis. Andere bands zoals Summertime Combo, Swing Dealers en Dixieland Streetband heb ik zelf niet aan het werk gezien. Via Carlo Pelgrims, bezieler en organisator van Jazz Wilrijk, kreeg ik te horen dat het ook daar een succes was. Café De Nieuwe Kroon sloot als laatste de deuren en was de eindstop voor een zeer geslaagde editie. Ik hoop dat we u volgend jaar opnieuw een leuke versie van dit Wilrijkse evenement kunnen aanbieden.

cc De Kern/Steven

Mungu

Uwamungu Cornelis is een zwarte, jonge Antwerpse comedian. Mungu verzorgde een zeer leuke show in de Kern. Leuke grapjes, anekdotes, verhalen,… en vooral een zeer sterke mimiek en stemcontrole. Een veelbelovende eerste show! Inhoudelijk kan het nog wat sterker en een duidelijke rode draad in zijn verhaal heeft hij niet. Maar dit stoort niet! Het is eerder een soort opeenvolging van gebeurtenissen in zijn leven. Wat ik zeer goed vind aan zijn show, is dat hij het thema racisme op een goed doordachte manier aanpakt. Hij werkt met vooroordelen en clichés, en doet er iets extra mee. Zo laat hij u voelen hoe het is om met een donkere huid in een stad als Antwerpen te leven. Dit is een comedian die potentie heeft om groots te worden. Ik kijk uit naar nieuw materiaal en wil hem nogmaals aan het werk zien.

De publieksopkomst van deze avond was een zeer aangename verrassing. Mungu trok als beginnende stan-upper meer dan 200 bezoekers naar onze zaal! Dit is niet vanzelfsprekend...

Graag wil ik de man naast mij danken. Door zijn zeer smakelijke en aanstootgevende lach, hebben mijn buikspieren degelijk afgezien tijdens deze voorstelling.


cc de Kern/Steven

Liefdesverklaring: Arlette van Overvelt: gij maakt straffe voorstellingen!

De Kern opent al enkele jaren op rij haar cultuurseizoen met een coproductie van luxemburg, Antwerp's finest als het om kindervoorstellingen gaat. Zo’n coproductie houdt in dat luxemburg een week in onze zaal repeteert, enkele try-outs speelt voor Wilrijkse scholen, en tenslotte ook hier in première gaat. Door omstandigheden kon ik er een week geleden op de première in onze schouwburg niet bij zijn, wat maakte dat ik mij gisteravond bevond in een zo’n typisch Vlaams cc, waar de chauffage nog niet aanstond, de tl’s vrolijk knipperden en flikkerden en 4FM luidkeels elke vorm van gezelligheid probeerde te bannen.
Dat die moodkillers er uiteindelijk niet in slaagden onze avond helemaal kapot te maken, had alleen vandoen met de kwaliteit van de voorstelling: Van drie oude mannetjes die niet dood wilden bleek opnieuw steengoed theater.

Arlette Van Overvelt (de bezielster, spil en regisseuse van het gezelschap) bevindt zich al enkele jaren op een erg moedige trip: ze wil kindertheater maken dat met zo weinig mogelijk conventies rekening houdt. Dat zowel inventief is als subversief, vrolijk en serieus, chaotisch en schoon uitgebalanceerd tegelijk.

Zo is Van drie oude mannetjes… erg verrassend en boeiend om naar te kijken. Rekwisieten krijgen onverwachte nieuwe functies toebedeeld. Het decor blijkt veel functioneler dan op het eerste zicht gedacht. En de schijnbare clash tussen de acteurs en een erg aanwezige drummer op het podium wèrkt. Inventief dus. Van Overvelts theater is subversief: net als in haar vorige stuk speelt ze met genderrollen – in deze voorstelling worden de drie oude mannetjes gespeeld door drie jonge actrices, met minimale schminktoestanden. Ruth Beeckmans die als een volleerde nonkel van Grauwel in haar kruis tast: dat is graaf. Dat ondermijnt. Dat is om heel hard mee te lachen.

En moedig natuurlijk: de tekst van Suzanne van Lohuizen gaat over de nakende komst van de dood en wat dat allemaal losmaakt: drie oude, vergeten mannetjes krijgen een brief waarin staat dat hun laatste dag is aangebroken. Alle onderdelen van het rouwproces passeren de revu, tot en met de finale aanvaarding. Maar eerst krijg je bvb de panische ontzetting te zien, ongelooflijk schoon vormgegeven in de lichaamstaal van een opgesloten aap in een dierentuin-kooi: de dwangneurotische bewegingen, het moeten opboksen tegen glazen muren, het ontbreken van elke vrijheid eens die laatste grens nadert: aangrijpend straf, op maat van een zesjarige.

Ach – ga dat gewoon zien. Met of zonder klein mannen erbij. En let aub niet op de aanwezige cultuurfunctionaris die naderhand aan de toog, Duvel in het hand, allerlei zwetsende verklaringen aflegt over hoe dit soort theater niet geschikt zou zijn voor de gemiddelde zesjarige kadee. De aanwezige kinderen in de zaal waren helemaal mee – van de drumsolo’s, over nonkel van Grauwel tot en met de Indische god Ganesha die op het einde in het schemerduister zijn opwachtig maakt: dit theater ging nààr en niet boven hun hoofden.

cc De Kern/Max

Jong Geweld

Zij kwamen, zagen en veroverden alvast mijn hart, mag ik u voorstellen aan twee ongelooflijk talentvolle madammen : Kim Troubleyn en Eva Cardon. Zij palmen dit seizoen onze vitrine in : kom gerust eens een kijkje nemen, voor ieder wat wils, elke dag weer wat anders ...

cc De Kern/Sophie

Cinema De Kern
nu ook met cinemacafé voor en na elke film!

De Kern heeft momenteel een dertigtal vrijwilligers. Ze komen hier koken voor onze artiesten, helpen bij verzendingen, springen in waar nodig én: bemannen onze toog. Door hun hulp kunnen we vanaf dit seizoen voor en na elke filmvertoning onze foyer in een cinemacafé omtoveren. Omdat het zoveel leuker is om bij een koffietje bij te praten, of om streng maar rechtvaardig je opgedane filmervaringen te bespreken met een Vedett in de hand.

Dat ons filmcafé ook echt werkt, zie je hier. (De foto's werden genomen op 30 september - op die dag kwamen hier meer dan 500 mensen kijken naar Bienvenue ches les ch'tis)

cc De Kern/Max